القاب و کنیه ها

القاب حضرت خدیجه سلام الله علیها

یا پاک منش است؛ چرا که آن حضرت با آنکه در میان ناز و نعمت و « طاهره » از برجستهترین لقبهای دختر فرزانه حجاز، واژه
اعتبار خانوادگی زندگی میکرد، اما این امکانات هرگز نتوانست آن جوان پاکمنش را دستخوش غفلت و یا مستی کند. او با
آنکه قبل از آشنایی با پیامبر (ص) مدیریت یک سازمان بزرگ اقتصادی را بر عهده داشت و دهها مرد در تشکیلات او بودند، مگر
به قدر ضرورت با آنان برخورد نمیکرد و دامان عفاف را حفظ میکرد. در شب نشینیهای گناه آلود اشراف شرکت نکرده و خود
را آلوده نمیساخت و به هیچ وجه روش منحط جامعه را نمیپذیرفت و ذرهای به رسوم رایج دل نمیداد. هرگاه زنی یا دختری به
دنبال کمال و معنویت بود، به سرای او میشتافت و از وی درس میآموخت. یکی از دانشمندان اهل سنت در مورد حضرت خدیجه
مینویسد:
« و کانت تدعی فی الجاهلیۀ بالطاهره لشده عفافها »
خدیجه (س) در روزگار تیره و تار جاهلیت به خاطر پروا و معنویت بسیارش، پاک روش و پاک منشی یا طاهره خوانده »
[۳].« میشد
از القاب دیگر آن حضرت” سیده النساء القریش(“سرور زنان قریش”)؛ مبارکه(“بانوی پر برکت)؛ سرور زنان عالم؛
“صدیقه(“بانوی راستی و درستی)؛ زکیه (پاک و بالنده از نظر جسم، روح و اندیشه)، راضیه (خشنود از تدبیر و تقدیر حکیمانهی
صفحه ۶ از ۱۱
خدا)، مرضیه (انسان شایستهای که خدا از او خشنود است)، کبری[ ۴] (بانوی ارجمند و بلند پایه) و همچنین” ام الیتامی “و
“امالمؤمنین “را میتوان نام برد.
برگرفته از کتاب حضرت خدیجه نوشته: محسن محمدزاده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *